• Skórcz to miasto i gmina, położone na północno-wschodniej granicy Borów Tucholskich w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim.
  
  Skórcz już w 1305 r. znalazł się w rękach Krzyżaków i pierwotnie podporządkowany został komturstwu w Pokrzywnie (ziemia chełmińska). Zakonni nadali Skórczowi prawo chełmińskie 25 listopada 1339 r.
  
  Traktat pokojowy w Toruniu 1466 r. usankcjonował zjednoczenie całych Prus z Koroną, w tym Skórcza, którego przywilej lokacyjny został potwierdzony w 1645 r. przez króla Władysława IV, a Jan III Sobieski objął nim również młyn wodny.
  
  Jako wieś królewska Skórcz został włączony do pobliskiego starostwa osieckiego. W 1570 r. była ona jednym z największych wiejskich ośrodków rzemieślniczo-handlowych ziemi starogardzkiej. Należało do niej 30 gospodarzy. We wsi był młyn wodny, 9 warsztatów rzemieślniczych, 1 wytwórnia wina, 2 karczmy i 1 kram. Podupadła jednak w następstwie wojny szwedzkiej 1655-1660. W roku 1767 w dni św. Stanisława, Wszystkich Świętych i św. Antoniego odbywały się tu jarmarki "na towary wszelkie".
  
  Przejście pod zabór pruski spowodowało regres gospodarczy Skórcza. Ważnym wydarzeniem tego okresu było uruchomienie w 1823 r. placówki pocztowej. Ożywienie gospodarcze nastąpiło dopiero w latach II połowy XIX w. Tak np. w 1867 r. były tu młyn wodny, przebudowany w 1909 r., 2 wiatraki, browar, stolarnie, cegielnia, warsztat ceramiczno-kaflarski, sklepy i karczmy, a także lekarz i apteka. Ożywczy wpływ na gospodarkę tego osiela wywarły m.in. budowa drogi bitej do Starogardu (1885-1887) i dróg żelaznych do Starogardu i Smętowa (1905-1906) oraz do Czerska (1912).

Portale

• Oficjalna strona Miasta
  Skórcz - poral gminny